Μέρος 3 – Η γυναίκα που κανείς δεν περίμενε να αναγνωρίσει
Η μουσική συνέχιζε να παίζει απαλά, όμως για την Ελεάνα όλα γύρω της είχαν αρχίσει να σβήνουν.
Η νύφη προχωρούσε αργά προς το μέρος της.
Κάθε της βήμα τραβούσε περισσότερα βλέμματα.
Ο Νικόλας την κοίταξε απορημένος.
«Αγάπη μου... συμβαίνει κάτι;»
Η Άννα δεν απάντησε.
Δεν έπαιρνε τα μάτια της από την Ελεάνα.
Όταν έφτασε μπροστά της, έμεινε σιωπηλή για λίγα δευτερόλεπτα.
Ύστερα είπε με χαμηλή φωνή:
«Δεν μπορεί...»
Η Ελεάνα χαμογέλασε διακριτικά.
«Πέρασαν πολλά χρόνια.»
Η Άννα ένιωσε τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα.
«Ήσασταν εσείς...»
Ο Αλέξανδρος συνοφρυώθηκε.
«Τη γνωρίζεις;»
Η Άννα γύρισε αργά προς το μέρος του.
«Ναι.»
«Από πού;»
Η νύφη πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Πριν από έξι χρόνια εργαζόμουν ως νέα ερευνήτρια σε μια κρατική υπηρεσία. Κάποιος προσπάθησε να με κατηγορήσει για μια υπόθεση που δεν είχα αγγίξει ποτέ.»
Οι καλεσμένοι άρχισαν να ψιθυρίζουν.
Η Άννα συνέχισε.
«Όλοι με είχαν εγκαταλείψει. Οι περισσότεροι πίστευαν πως η καριέρα μου είχε τελειώσει.»
Κοίταξε ξανά την Ελεάνα.
«Μόνο ένας άνθρωπος δέχτηκε να εξετάσει προσωπικά την υπόθεσή μου.»
Ο Νικόλας κοίταζε πότε τη σύζυγό του και πότε τη θεία του, χωρίς να καταλαβαίνει.
«Δεν μου είχες μιλήσει ποτέ γι' αυτό...»
Η Άννα χαμογέλασε συγκινημένη.
«Γιατί δεν γνώριζα το πραγματικό της όνομα.»
Ο Αλέξανδρος έδειχνε πλέον εμφανώς ανήσυχος.
«Τι εννοείς;»
Η Άννα άφησε απαλά το χέρι του Νικόλα και ανέβηκε στη μικρή εξέδρα όπου βρισκόταν το μικρόφωνο.
Ο υπεύθυνος της δεξίωσης έκανε στην άκρη χωρίς να πει λέξη.
Η μουσική σταμάτησε.
Η αίθουσα βυθίστηκε σε απόλυτη σιωπή.
Ο Αλέξανδρος προσπάθησε να τη σταματήσει.
«Άννα... τώρα δεν είναι η κατάλληλη στιγμή.»
Εκείνη δεν τον άκουσε.
Πήρε το μικρόφωνο στα χέρια της.
Τα μάτια της στάθηκαν ξανά πάνω στην Ελεάνα.
Ένα μικρό χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό της.
«Πριν συνεχιστεί αυτή η όμορφη βραδιά... υπάρχει ένας άνθρωπος που αξίζει να τιμήσουμε.»
Οι καλεσμένοι κοιτάχτηκαν μεταξύ τους.
Ο Αλέξανδρος ένιωσε την καρδιά του να χτυπά πιο γρήγορα.
Η Άννα ύψωσε το βλέμμα της και είπε καθαρά:
«Κυρίες και κύριοι... σας παρακαλώ να σηκωθείτε όρθιοι για να υποδεχτούμε μια γυναίκα που αφιέρωσε τη ζωή της στην υπηρεσία της πατρίδας και στην προστασία αθώων ανθρώπων...»
Η αίθουσα πάγωσε.
Η Άννα πήρε μια βαθιά ανάσα.
Και με δυνατή φωνή ανακοίνωσε:
«Καλωσορίστε την Αντιστράτηγο Ελεάνα Βαλέρου.»
Ένα ποτήρι έπεσε στο πάτωμα και έσπασε.
Ο Αλέξανδρος χλώμιασε.
Και όλοι γύρισαν ταυτόχρονα να κοιτάξουν την απλή γυναίκα με το μπλε φόρεμα, συνειδητοποιώντας ότι δεν ήταν ποτέ εκείνη που νόμιζαν...
Συνεχίζεται στο Μέρος 4...
0 comments:
Post a Comment